De reis van de jurk en de drie bruiden

Het ontstaan van de deze bruidsjurk begon op een bijzondere manier: op een dag kreeg Monique van Kesteren zeven tweedehands trouwjurken. Zij werden aan haar gegeven, omdat ze creatief was, danste en een hart had voor door God georganiseerde huwelijken en stevig ouderschap, immers sterke gezinnen kunnen sterke mensen voortbrengen, die pilaren met draagkracht kunnen zijn in Gods Koninkrijk! Er was één jurk bij, die ze de mooiste vond. Deze had wel grote pofmouwen, die ze niet mooi vond. De mouwen heeft ze er dan ook afgehaald. De trouwjurk zag er vervolgens uit zoals op de foto hiernaast.

In 2007 was Monique bij een avond van Frank Ouweneel over de eindtijd. Daar kwam deze Bijbeltekst aan de orde: Men zal u niet meer noemen: Verlatene, en men zal uw land niet meer noemen: Woestenij; maar gij zult genoemd worden: Mijn Welgevallen, en uw land: Gehuwde. Want de HERE heeft een welgevallen aan u, en uw land wordt ten huwelijk genomen. 5 Want zoals een jongeling een maagd huwt, zullen uw zonen u huwen, en zoals de bruidegom zich over de bruid verblijdt, zal uw God Zich over u verblijden. Jesaja 62: 4-5

Tijdens deze avond kreeg ze een diepe impressie in haar geest van de ontzagwekkendheid van de Here God en zag ze een beeld van deze trouwjurk met de vlag van Israël erop. Ze kreeg de indruk dat ze de vlag van Israël op deze trouwjurk moest maken en daarmee zou dansen. Daarbij alleen al door de jurk verkondigend, dat Elohiem het land Israël ten huwelijk neemt en heeft genomen. Daaraan heeft ze gehoorzaamd, zonder nog te weten wat er daarna zou gebeuren. De jurk zag er toen uit zoals op de foto hiernaast.

Vervolgens was ze aan het nadenken om mee te gaan met een reis naar Israël van 30 mei t/m 15 juni 2008 onder leiding van Janny Holster en Iris Bouwman met een studie over de Geografie van Gods Plan [Blok II]. Het bleek dat de reis precies op Sjavoe’ot, het wekenfeest gepland was. Tijdens dit Bijbelse feest worden de eerstelingen aan God gebracht, en wordt gevierd dat het verbond wordt gegeven op de berg Sinaï en dat de Tora wordt geschreven in de harten van mensen. Ze kreeg in haar hart iets te doen met de jurk tijdens de reis naar Israël.

In antwoord op haar e-mail aan Iris daarover gaf Iris Monique als antwoord: “Maar nadat je schreef over het meenemen van een bruidsjurk moest ik denken hoe op Sjavoe’ot (Pinksteren) dat jullie hier ook vieren, Israël als bruid werd aangenomen. Het geven van de Tora dat 50 dagen na Pesach plaatsvond wordt gezien als het opstellen van de trouwbelofte (ketoeba). Toen we hoorden dat de Messiaanse conferentie niet doorging met Sjavoe’ot, schreef ik al aan de groep dat de Heer op die dagen misschien iets anders heeft. Jouw verlangen iets te doen met de trouwjurk is daar misschien onderdeel van. Ik ga er zeker verder over nadenken en de Heer over zoeken. De Heer leidt ons telkens weer in profetische daden, sommige meer opvallend dan andere.” Bijzonder was dat tijdens hun reis ook gevierd werd dat Israël 60 jaar bestond.

In Israël heeft Monique door de straten van Jeruzalem met haar jurk gelopen en heeft ze op deze vier plaatsen de jurk gedragen en erin gedanst:

• Desert Inn Beerotayim in Ezuz bij de Egyptische grens; de aanbiddende bruid
• Grenspost 104 Israël – Jordanië tegenover Bosra; de strijdende bruid
• Dakterras van het Scottish Guesthouse te Jerusalem met Sjavoe’ot; de geliefde en wachtende bruid
• Shilo te Efraïm; de volle bruid

Enige tijd na de reis naar Israël, heeft zij terug in Nederland de jurk weggegeven aan Janny en Iris. In april 2012 waren Janny en Iris weer even in Nederland en vroegen zij aan Monique in de jurk te dansen tijdens een profetenschool die zij gaven in Etten-Leur. Iris gaf aan dat er een rode bruid zou zijn, en een gouden bruid. Voor de gouden bruid was er al een danseres. Iris vroeg of Monique een danseres voor de rode bruid kon vinden, maar wist niet goed hoe de dans er precies uit zou moeten zien.

Monique heeft toen een choreografie gekregen voor een dans, die zij samen met twee andere zussen in de Heer heeft gedanst.  Daarbij heeft zij de twee banieren, die Janny en Iris van Juda en Efraïm hadden gemaakt, gebruikt tijdens de dans. En zij heeft  het verhaal van de dans omgezet in dit realistisch Bijbelse parabel voor alle leeftijden. Vervolgens heeft de trouwjurk een reis gemaakt over de hele wereld en hebben vele vrouwen erin gedanst en het verhaal van de twee bruiden en de gouden bruid telkens opnieuw verteld aan de wereld.

Hier is een voorbeeld uit de nieuwsbrief van Janny en Iris in 2011 over de dans in Australië: “In de voorbereiding voor de conferentie heeft de Heer ons veel laten zien door middel van vlaggen en banieren, die Hij op onze weg gebracht heeft. Dit heeft er toe geleid dat we zelf twee banieren gemaakt hebben, die eigenlijk één moeten worden, Juda en Efraïm.”
Deze waren onderdeel van het onderwijs dat Iris gegeven heeft. Tijdens een dans werden de banieren opgehangen in een “choepa”, die Gods uitgestrekte “talliet” (gebedsmantel) over de aarde symboliseerde. De ladder op de hoek in het Zuidoosten, geeft Zuidoost-Azië en de landen in het Stille Zuidzee gebied weer, waar de Heer hen een geopende hemel had gegeven. De dans werd uitgevoerd door twee bruiden, die Juda en Efraïm weergaven.
De vraag aan de deelnemers tijdens de Profetische Bijeenkomst was: “Wat ben je komen zien?”, naar aanleiding van Hooglied 6:13. De dans van de Sulammitische wordt daar gezien als de dans van Machanaïm of in andere vertalingen als de dans van twee legers. Soms lijkt het wel alsof God twee bruiden heeft, Juda en daarnaast de gelovigen uit de volken als een bruid voor Christus. Dit hebben we weergegeven door de ene bruid in wit en blauw, die als Juda samen met God het Land ten huwelijk wil nemen. Terwijl de andere bruid Efraïm veel meer heeft van de Sulammistiche die de intimiteit met haar geliefde kent, met name door het verzoenende bloed van Yeshua; vandaar de rode jurk. Uiteindelijk zullen zij één bruid moeten worden. Over dit geheimenis hebben ze onderwezen en als climax van het onderwijs zijn de twee bruiden die Juda en Efraïm voorstelden, verdwenen achter de twee banieren. Daarna kwam achter de banieren Juda en Efraïm vandaan, de Gouden Bruid te voorschijn, die danste met haar geliefde.

Het is heel bijzonder hoe Elohiem het zo geleid heeft. Monique heeft deze parabel helemaal uitgeschreven en in 2022 heeft Elohiem haar vriendin Wendy van Dodewaard op haar pad gebracht, die bereid was om de prachtige illustraties te maken. Wij hopen dit jaar een uitgever te vinden, die dat als een boekje of brochure wil uitgeven.

Theologisch kader

Om dit verhaal, een realistisch bijbels parabel wat beter te kunnen begrijpen, is mogelijk wat uitleg nodig. Het is zo dat aartsvader Jacob, 12 zonen had en dat werden de 12 stammen van Israël. Als je de 12 stammen volgt door de geschiedenis heen, dan zul je zien dat de 12 stammen tot in het boek Openbaring een rol blijven spelen. Je zou kunnen zeggen dat er 2 groepen gelovigen zijn:

1) Israëlieten: Jacob werd Israël genoemd en kreeg 12 zonen, de 12 stammen die het volk Israël werden genoemd.

2) Vreemdelingen, heidenen die zich bij Israël voegen: die worden dan als wilde loten geënt en worden ook Israëliet.

De groep Israëlieten zijn opgesplitst in Juda (dat staat voor het 2 stammenrijk) en Israël (dat staat voor het 10 stammenrijk). Na het vestigen van het koninkrijk van Salomo, werd het koninkrijk van Israël namelijk verdeeld in een Zuidrijk Juda en een Noordrijk Israël, ook wel Efraïm genoemd. Zie 1 kon. 11: 26-32 en 12:15-17 en 20-24. Het Zuidrijk Juda bewaarde de wet van God, de Torah. Sinds de verbanning van Babylon wordt dit het joodse volk genoemd. Door hen werd de Redder geboren, zie Gen. 49:19. Zij werden het uitverkoren volk van God door wie Hij Zijn plan zal vervullen, zie Rom. 11:5 en 25. Het Noordrijk Israël (Efraïm) zal een menigte van natiën worden, zie Gen. 48:19 en Rom. 11:25. Hosea profeteerde dat Efraïm onder de volken gemengd zal worden, zie Hosea 7:8 en 8:8. Het hele boek van Hosea spreekt over Efraïm. Hosea = Jesjoea en betekent redding, net als Jezus. Gomer (de vrouw en prostituee waarmee Hosea van God moest trouwen) betekent volledigheid of perfectie. Hosea en Gomer bij elkaar betekent dus voltooiing of vervolmaking van redding, de vervulling van Gods plan. De kinderen van Hosea werden een voorbeeld voor Gods plan:

Jizreël (Hosea 1:4): “God zaait”, de afstammelingen van Efraïm zijn als zaad dat gezaaid zal gaan worden tussen de volkeren. Lo-Roechama (Hosea 1:6): “niet meer geliefd, geen genade” Lo-Ammi (Hosea 1:9): “verworpen door God, niet langer zijn volk”

En Juda en Efraïm samen zijn Israël, maar dit laatste is een geheimenis dat nog niet is vervuld. Efraïm werd weggedaan van Gods aanwezigheid. Zij werden zwervers tussen de volkeren, zie Hosea 9:17. Efraïm is gezaaid tussen de natiën, zodat de heidenen, de niet-joden (gojim), gered kunnen worden door de Redder, die is voortgebracht door Juda! Zie Hosea 2:22 en 23. De belofte is gezaaid (Jizreël). Degenen die niet geliefd waren, zullen geliefd worden. Lo-Roechama wordt Roechama. Roechama = liefde, genade en Roecham of Rachim = baarmoeder. Zo is het zaad van de liefde en genade gepland in de baarmoeder van de volkeren. Als het evangelie wordt gepredikt, kan de Heilige Geest dit zaad bevruchten en worden mensen opnieuw geboren. Mensen die niet Gods volk waren, worden Gods volk, Lo-Ammi wordt Ammi. Het Zuidrijk Juda is ook in zonde gevallen en is in ballingschap weggevoerd van het aangezicht van de Heer (+587 v.Chr.). Juda zal echter de Messias voortbrengen (Gen. 49:10, Lukas 1:32, Hebr. 1:3, Openb. 5:5). Daarom is een deel van Juda teruggekeerd naar Jeruzalem om de tempel te herbouwen. (Ezra 1: 1 en 5, Jes. 45:1-6). Er ontstaat opnieuw een scheiding omdat Juda blind is voor de Messias. De gelovigen worden afgewezen (Joh. 16:2, Hand. 22:19). Juda probeert om de wet te onderhouden, ook na de verwoesting van de tempel en het Judaïsme -de Joodse Godsdienst- wordt geboren. Zie Deut. 11:8, Lukas 11:52 en Rom. 4:15). Veel joden assimileren onder de volkeren omdat ze bang zijn voor vervolging, ten tijde van de pogroms, inquisitie, Holocaust en ook nu nog. Maar er is een overblijfsel, Rom. 11:2 en 5. Wanneer zij binnen en tot geloof komen, wordt heel Israël behouden! Rom. 11:15 en 26. Wanneer de bijbel spreekt over Israël, dan zien we de volgende persoon/stammen/land: Jacob krijgt een nieuwe naam en is Israël De 12 stammen zijn het verenigd Israël De 10 stammen zijn Israël, ook Efraïm genoemd De Joden zijn Israël, sinds de ballingschap in Babel Het land Israël is Israël.

De eenheid tussen Juda (2 stammen) en Efraïm (10 stammen) moet hersteld worden. Hiervoor is een voorwaarde dat ‘de volheid der heidenen’ moet binnengaan (Rom. 11:25). Efraïm gaat zich bewust worden van haar wortels. Dat zijn niet haar joodse wortels, maar haar Hebreeuwse wortels, die teruggaan tot Abraham, aan wie de belofte is gegeven voor de volken. Tien mannen uit de volken, vergelijking met de tien stammen, van allerlei taal zullen de slip van een Jood vastgrijpen, zie Zach. 8:23. De profeet Jeremia zegt dat God Israël/Efraïm een scheidbrief mee heeft gegeven, Jeremia 3:8. Maar ondanks wat er met Israël/Efraïm gebeurt, bekeert Juda zich niet. Ze wordt zelfs nog trouwelozer genoemd dan Efraïm (Jer. 3:10 en 11). Hoewel Jeremia zowel over Juda als over Israël profeteert, heeft alleen Efraïm een scheidbrief meegekregen. Hierdoor is echtbreuk ontstaan. Jeremia vraagt: “Als een man zijn vrouw wegstuurt omdat zij hoererij heeft bedreven, mag zij dan nog terugkeren naar haar man?” Of met andere woorden, kan zij dan nog terugkeren tot God (Jer. 3:1)? Volgens de Torah mag dat niet, zie Deut. 24: 1-4. Vanwege deze regel heeft de kerk ons geleerd dat christenen nu in de plaats zijn gekomen van Israël, die door God zijn afgewezen en zij nu de Bruid zijn geworden. Maar Juda is niet zoals Efraïm gezaaid onder de volken of weggestuurd met een scheidbrief. Wel is zij in ballingschap gevoerd, maar na 70 jaar, als zij zich weer tot God keert, zal Hij naar haar omzien zegt Jeremia (Jer. 29:10-14). God zegt dat hij zich zal ontfermen over Juda en hen zal verlossen (Hos. 1:7). Uit hen zal de verlosser van gans Israël voortkomen, Jezus, Rom. 11:26. Maar zij hebben hem niet herkend. De apostelen krijgen de opdracht om te gaan naar verloren schapen van het huis Israëls, Mat. 10:6. Pas na de uitstorting van de Heilige Geest begrijpen de apostelen dat daar ook de gelovigen uit de volken bij horen (Hand. 15:16,17 en Amos 9:11-15). Als God Efraïm wegstuurt met een scheidbrief, denkt hij meteen aan ontfermen (Hosea 1:10-2:1 en 13-20). Hij zal haar weer aannemen als zijn bruid.

Jeremia vroeg zich af hoe dat mogelijk was (Jer. 3:1), want volgens de Torah mag een man zijn vrouw die overspel heeft gepleegd niet opnieuw tot vrouw nemen (Deut. 24:1-4). Een scheidbrief kan eigenlijk alleen teniet gedaan worden door de dood (Rom 7:2-3). Maar God vraagt niet alleen van ons om te sterven aan onszelf. Hij is zelf bereid om in Jezus te sterven aan het kruishout, waardoor door Zijn dood de scheidbrief verscheurd is. Omdat na de dood van Jezus Efraïm volgens de wet vrij was om een andere man te huwen, maar omdat Jezus is opgestaan uit de dood, is de echtscheiding teniet gedaan en kan Efraïm terugkeren tot haar eerste liefde en weer in de ‘echt verbonden’ worden. Zowel Juda als Efraïm zien zichzelf als de bruid. Juda begrijpt meer van de huwelijksrelatie met het land Israël (Jesaja 62 : 4 en 5: “en uw land wordt ten huwelijk genomen”) en Gods liefde voor de schepping dan Efraïm. Efraïm begrijpt meer van het herstel van de relatie met God en de verlossing van Zijn volk als Zijn bruid. Er zijn dus eigenlijk 2 bruiden! Dat zagen de dochters van Jeruzalem al in Hooglied 6:13. Er zijn twee ‘legers’ die samen dansen. Hier wordt hetzelfde woord gebruikt als Jacob gebruikte, toen hij zijn familie in twee groepen verdeelde Gen. 32:1-8. Maar nu wordt er in plaats van machanot het woord machanaïm gebruikt. Dit wijst naar een speciale verbinding tussen de legerkampen, zoals bijv. ook herkenbaar is in de naam Jerushalayim. Er is een aards en hemels Jeruzalem, die met elkaar verbonden zijn. De relatie tussen die twee “legers” (tentenkampen) moet hersteld worden. Paulus zou zeggen: ze moeten één “nieuwe mens” worden, zie Ef. 2:15. Efraïm zal meer gaan begrijpen van haar Hebreeuwse wortels en daarnaar terugkeren en Juda zal de Messias aanvaarden! Zo zien we deze twee bruiden die af en toe al samen dansen. Beide zijn opgestaan uit de dood, wedergeboren, misschien nog niet op dezelfde wijze, maar als de bedekking bij Juda weggenomen zal worden en ook de sluier van de volken vernietigd is, zal gans Israël behouden zijn (Rom. 11:15-32 en Jes. 25:7-9). Dan zullen zij samen dansen! Twee die één waren, zullen weer één worden… Israël, de Bruid!

Bron: “Profetische inzichten in Gods Meesterplan” door Iris Bouwman.